W Tokio, w dzielnicy czerwonych latarni Yoshiwara, której historia sięga 1910 roku, można było spotkać japońską kurtyzanę oiran (tayu), pozującą do zdjęcia wraz ze swoimi dziewczętami kamuro. Yoshiwara była jedną z najbardziej renomowanych, legalnych dzielnic domów publicznych w Japonii, w przeciwieństwie do nielegalnych okabasho. Obie działały od 1617 roku aż do połowy XX wieku, a jeszcze sto lat temu można było zobaczyć tam malutkie kamuro. Dziewczynki kamuro towarzyszyły kurtyzanom już od piątego, a najpóźniej dziesiątego roku życia. Przemieszczały się po całej dzielnicy, robiąc zakupy, podsłuchując plotki, dostarczając prezenty i przekąski, a także wykonując różne zadania na zamówienie. Towarzyszyły też kurtyzanom podczas spotkań z klientami. Były utrzymywane przez kurtyzany i doskonale zdawały sobie sprawę z tego, czym zajmowały się ich „starsze siostry”. Wiele kamuro marzyły o tym, aby kiedyś pójść w ich ślady. Ponieważ kamuro były również symbolem statusu, kurtyzany często zaopatrywały je w drogie ubrania i akcesoria. Niektóre z nich były sprzedawane do domów publicznych przez biednych rolników, a inne oddawano z nadzieją na „karierę” w yukaku (dom publiczny). Nie wszystkie kamuro stawały się kurtyzanami. Wiele zależało od rodzaju umowy z domem publicznym dla którego pracowały, ich predyspozycji do wykonywania zawodu, umiejętności artystycznych i osobistych ambicji. Trzy największe dzielnice „rozrywki” (choć raczej powinno się je nazwać dzielnicami chorób wenerycznych, ponieważ wiele pracujących tam oiran i tayu cierpiało na kiłę) – Yoshiwara w Edo/Tokio, Shinmachi w Osace i Shimabara w Kioto, od XVII do XX wieku – były legalne, a władze ściśle regulowały zasady ich działalności. Liczba kamuro przydzielona kurtyzanie zależała od jej rangi: kurtyzany wyższej rangi miały dwie kamuro, niższej jedną, a zwykłe prostytutki nie miały żadnej. Wszystkie kamuro były dziewczętami, ale niektóre nosiły fryzurę typową dla chłopców. Kamuro zostawały oficjalnie shinzō (uczennicami na kurtyzany) między piętnastym, a osiemnastym rokiem życia, ale wiele dziewczynek wstępowało na tę drogę znacznie wcześniej, nawet w wieku jedenastu lat. Umowy zawierane z ich rodzicami nie zawsze były przestrzegane, a władze często przymykały na to oko.
Jest to smutna historia dzieci, którym nie dane było doświadczyć innego życia.