Na początku były bóstwa Kami, a ich trzy pierwsze pokolenia składały się wyłącznie z mężczyzn co wskazuje, że musieli oni czerpać przyjemność ze stosunków homoseksualnych , przynajmniej tak twierdzi w jednym ze swoich dzieł siedemnastowieczny pisarz Ihara Saikaku
Mniej legendarne początki męskiej miłości w Japonii opisuje buddyjski mnich Kukai, pośmiertnie nazwany Kobo Daishi. Kukai po powrocie z Chin, gdzie pobierał nauki, założył W 819 roku pierwszą świątynię nowej sekty buddyzmu ezoterycznego Shingon . Przypisuje mu się też autorstwo sylabariuszy hiragany i katakany. Uważa się, że Kukai głosił nie tylko doktrynę buddyjską , ale też zasady Nanshoku . Nanshoku to historyczny japoński termin oznaczający relacje męsko-męskie. Zapisuje się to dwoma znakami oznaczającymi 1. męskie 2. kolory. Słowo kolor, zapożyczone z chińskiego , ma zarówno w Chinach jak i Japonii wydźwięk erotyczny, co tłumaczy się jako męską miłość lub męską erotykę. Istnieje też termin yoshoku ( „kokardka”)- oznaczający kobiece kolory, tyle, że nie ma to związku z miłością hetero . Oba terminy dotyczą perspektywy mężczyzny i nie oznaczają one orientacji seksualnej, jak odczuwanie pociągu do osoby określonej płci, ale tylko o konkretne akty, konkretne zachowania. Mimo to te zachowania się nie wykluczały. W rzeczywistości wielu mężczyzn zaangażowanych w Nanshoku wchodziło równolegle w relacje z kobietami. Wprawdzie dowodów na to nie ma, ale uważa się, że nanshoku najszybciej rozwijało się w buddyjskich klasztorach, co nie jest bardzo zaskakujące, ponieważ mnisi mieli bardzo ograniczony dostęp do kobiet. Wchodzili natomiast w związki z akolitami wysyłanymi do świątyń w celu pobierania edukacji. To będzie ważny motyw rozwijający się przez kolejne wieki w tradycji nanshoku. Była to faktycznie relacja między osobami z chromosomami X Y lecz relacja mężczyzny z chłopcem. Mistrz-uczeń. To była relacja hierarchiczna. Starszy kochanek nenja ( kochanek, wielbiciel) w tym wypadku mnich- był zawsze stroną aktywną, a młodszy chigo ( dziecko chłopiec) – był stroną pasywną. Określenie to ugruntowało się na tyle , że różne źródła nie japońsko języczne tłumaczą je jako akolita. Oficjalnym zajęciem akolitów szkolonych w świątyniach były pokazy tańca i śpiewu podczas różnych ceremonii i rytuałów. Akolitą można było zostać miej więcej od 7 roku życia. Zazwyczaj wybierano sobie jako partnerów chłopców mających od 10 do 12 lat . Ze współczesnego punktu widzenia jest to nielegalne i niemoralne ale dotyczyło to IX, X czy XI wieku . W Japonii wówczas ceremonię dorosłości przechodziło się mniej więcej w wieku 15 lat. Mnich zapewniał chigo edukację i utrzymanie a chigo odwdzięczał się poprzez – ” łagodzenie chłodu samotnych nocy” . Te relacje traktowane były bardzo poważnie do tego stopnia, że w znaczącej sekcie Sendai funkcjonowało motto ” ichi Chigo ni San-no”co znaczy 'najpierw nowicjusz potem Bóg „. Związki w Nanshoku były z założenia monogamiczne, przynajmniej pod kątem męskich partnerów, a od mnichów w roli nenja wymagano czasami składania przysięgi wierności. Relacja między mężczyzną a chłopcem kończyła się w momencie przejścia przez Chigo ceremonii dorosłości – genbuku/ gempuku . Po ceremonii chłopiec albo opuszczał świątynię i wracał do swojej rodziny albo przyjmował święcenia na mnicha . W tym momencie wszelkie relacje seksualne między kochankami dobiegały końca i każdy z nich miał prawo szukać nowego Chigo, natomiast zakładano, że ich relacja wytworzy do końca życia bardzo silną więź braterską. Teoretycznie mnichów buddyjskich obowiązywał celibat . Pragnienia i stosunki seksualne w buddyzmie są uważane za nieczyste aspekty, które uniemożliwiają osiągnięcie oświecenia . Relacje z chłopcami były uważane za mniejsze zło niż z kobietami z kilku powodów. 1- uczucie do Chigo jest tymczasowe, trwa tyko kilka lat i się kończy w momencie osiągnięcia przez niego pełnoletności 2. stosunki z kobietami są związane z prokreacją więc cyklem narodzin i śmierci samsarą od którego mnisi chcą się uwolnić 3. w buddyzmie kobiety uważane są za nieczyste stworzenia , niezdolne do osiągnięcia oświecenia i skazane na cierpienie . Chigo, według najbardziej utartego archetypu, byli piękni, nosili barwne, fantazyjne kimona , mogli i zachęcani byli by mieć długie włosy, czego dorosłym mnichom nie wolno było robić. Mogli też nakładać makijaż w postaci pudru i różu. Mieli więc wiele cech typowo kobiecych , a ich urok leżał w androginiczności . Z czasem nanshoku zyskało wymiar adoracji piękna tych młodzieńców . Mnisi zaczęli prawie oddawać kult Chigo doszukując się w nich dahrmy, a nawet reinkarnacji Buddy licząc, że w ten sposób przybliżą się do oświecenia. Paradoksalnie relacja związana z seksem , który oddalał od oświecenia stała się czymś co miało do oświecenia bezpośrednio przybliżać. W okresie Muromachi przypadającym na lata (1336–1573) powstał gatunek literacki Chigo monogatari, czyli opowieści o akolitach przedstawiające romanse czy relacje mistrzów z nowicjuszami, ale miały też bardzo mocny charakter dydaktyczno- religijny. Te historie zazwyczaj kończyły się tragicznie kiedy Chigo umierał lub odchodził, co skłaniało mistrza do refleksji nad przemijaniem doczesności oraz do szukania ukojenia w religii dzięki czemu osiągał oświecenie. Z czasem nanshoku z klasztorów przedostało się na dwór cesarski oraz do klasy szlachty i arystokracji . Ich synowie byli wysyłani do klasztoru na nauki. Dwór cesarski i arystokraci fundowali świątynie stając się patronami. Zapraszani do udziału w różnych ceremoniach podczas których między innymi oglądali występy chigo byli zaznajomieni z praktykami występującymi w klasztorach. W XI wieku w Japonii wytworzył się system polegający na tym, że poprzedni cesarz abdykował, składał śluby i wstępował do zakonu teoretycznie przekazując władzę następcy . Następca w praktyce miał władzę tylko na piśmie, a rzeczywistą władzę sprawował abdykowany cesarz . I tak klasztory stały się ośrodkiem życia politycznego. Dworski odpowiednik nanshoku opierał się na modelu klasztornym. Starszy i bardziej doświadczony arystokrata lub szlachcic wybierał sobie partnera z tej samej grupy społecznej i dbał o jego edukację i utrzymanie w zamian za relację seksualną . To, że na dworach istniało ustrukturyzowane i mające swoją ideologię nanshoku nie oznaczało, że w XI, XII w w okresie Heian nie występowały inne formy homoseksualizmu. Pisał o tym w pamiętnikach mąż stanu Fujiwara, że sprawia mu przyjemność bycia raz pasywną, a raz aktywną stroną co było niezgodne z zasadą nanshoku – mistrz-uczeń.. Pisała też w uznawanej za pierwszą powieść The Tale of Genji, Murasaki Shikibu. Tytułowy bohater, po tym jak jego zaloty zostają odrzucone przez nieczułą damę, pociesza się jej młodszym bratem i stwierdza, że ten jest całkiem niezłym ,a może nawet lepszym substytutem niełaskawej siostry. W Genji monogatari można odnaleźć dowody na zamiłowanie Japończyków do androgenicznej urody, bo Genji jest opisany jako postać tak atrakcyjna, że inni mężczyźni pragnęli postrzegać go jako kobietę.
Praktyka Nanshoku przeniosła się też do klasy samurajów z których wielu jako dzieci pobierało w klasztorach edukację. Samurajowie większość czasu spędzali albo na wojnach albo w odseparowanych od świata zewnętrznego warowniach gdzie też nie mieli raczej dostępu do kobiet. Dodatkowo w okresie rządów shogunatu ( od 1192) obiektem gloryfikacji stały się cechy męskie , zaś kobiety były sprowadzane do roli reprodukcyjnej , a przyjemności miał dostarczać seks z mężczyznami. Również tu obowiązywał klasztorny model relacji pomiędzy mentorem nenja, a uczniem, który w tym kontekście nazywany był zazwyczaj wakashu zastępując termin klasztornego chigo. Wakashu ma kilka znaczeń . Młodzieniec czyli chłopiec , który wyszedł już z okresu dziecięcego i któremu symbolicznie zgolono włosy na czubku głowy, ale który nie przeszedł jeszcze ceremonii gempuku. W okresie kiedy rozwijało się samurajskie nanshoku, ceremonię gempuku zaczęto przeprowadzać później nawet w 20 roku życia. Byli więc sporo starsi niż chigo.
Każdy z trzech okresów dzieciństwo młodość i dorosłość miał tradycyjnie wówczas noszone kimona, które różniły się stylem oraz przede wszystkim obowiązywały inne fryzury. Kiedy chłopiec przestawał być dzieckiem , golono mu kawałek głowy zachowując długą grzywkę (spinaną do tyłu), która z czasem stała się najbardziej charakterystycznym dla nanshoku fetyszem. Wakashu analogicznie jak chigo oznacza stronę pasywną w relacji homoseksualnej. Wakashu byli piękni. a na obrazach byli przedstawiani w taki sposób, że czasem tylko fryzura lub jakiś atrybut odróżniał ich od kobiet. W określenie wakashu wpisane było też znaczenie piękny chłopiec. Byli porównywani do japońskiego symbolu przemijającego piękna, kwitnącej wiśni. Chłopcy od 11 do 14 roku życia określani byli jako rozkwitający kwiat, od 15 do 18 jako kwitnący kwiat a od 19 do 22 roku życia jako przekwitający kwiat. , co pokazuje jak bardzo ceniony był ulotny charakter młodości, trwający tak naprawdę chwilę, okresu kiedy chłopiec nie był już dzieckiem ale nie był jeszcze mężczyzną. W tym czasie pojawił się też nowy termin wakashudo lub krócej shudo co oznacza dosłownie – droga młodych ale aby oddać lepiej jej znaczenie tłumaczy się jako droga kochania młodych. Shudo i Nanshoku mogą być stosowane wymiennie natomiast shudo odnosi się bezpośrednio do nenji bo to droga kochania młodych nie starszych. Ciekawym aspektem w słowie shudo jest końcówka „do” czyli droga . Ta sama która występuje w Sado
– droga herbaty, Shodo – droga kaligrafii, Judo, Aikido – droga sztuk walki – czy Buhido – droga wojownika. Końcówka „do” dodaje patosu, wskazuje na jakąś filozofię. Samurajskie shudo wykształciło swój kodeks honorowy oparty na wierności i lojalności. Mentor przekazywał swojemu uczniowi różne wartości starając się dla niego być jak najlepszym wzorem . Obydwaj powinni asystować sobie nawzajem w feudalnych obowiązkach i honorowych zobowiązaniach takich jak pojedynki i wendety, a poświęcenie życia dla pana było największą wartością. Ta relacja miała z założenia być monogamiczną pod kątem innych męskich partnerów ale obie strony mogły równolegle wchodzić w stosunki z kobietami. Relacja kończyła się w momencie przejścia ceremonii gempukku przez wakashu, kończyły się też kontakty seksualne między nimi .Każdy mógł już szukać dla siebie nowego wakashu. Zakładano, że pozostanie między nimi silna więź braterstwa i przyjaźni. Wśród ważnych postaci historycznych , które praktykowały shudo było 13 shogunów między innymi Nobunaga Oda – (1534-1582) czy Toyotomi Hideyoshi (1536-1598).
(na podstawie Eiphree)
cdn
(powiązane odc. 170 , 114)