Złoty okres Nanshoku nastąpił w okresie EDO(1603-1868) kiedy państwo zostało zjednoczone przez szogunów z rodu Tokugawa i zapanował pokój. Wówczas zarówno samurajowie nie toczący walk jak i chłopi, zaczęli napływać do miast, które gwałtownie zwiększyły swą populację. Liczba mężczyzn znacznie przekroczyła ilość kobiet. Klasa średnia , wystawiona jak jeszcze nigdy dotąd na kontakty z samurajami , poznała ideę nanshoku. Shudo postrzegane jako rozrywka klas wyższych , nazywane kwiatem klasy wojowników, zostało bardzo chętnie przyjęte i przyswojone przez mieszczaństwo. W tym okresie powstawało bardzo dużo dzieł, zarówno literackich jak i malarskich o tematyce nanshoku. Najbardziej kojarzony z tym utwór to „Nanshoku kagami”(” Wielkie zwierciadło męskiej miłości”) napisane przez Iharę Saikaku . Nanshoku według starego modelu (mistrz-uczeń) częściowo przejęli zamożni kupcy. Dla przeciętnego członka klasy średniej utrzymywanie młodszego kochanka było nieosiągalne. Z czasem zaczęła też ubożeć klasa samurajów , a ponieważ nie było wojen, spadła też potrzeba szkolenia nowych wojowników i branie sobie uczniów było dla nich kłopotem. Pojawiło się więc coś nowego, wypożyczanie kochanków, czyli męska prostytucja. Bardzo mocno kojarzonym z tym środowiskiem w okresie EDO był teatr Kabuki, który paradoksalnie początkowo rozwijał się, jako sztuka żeńska. Teatr Kabuki został zapoczątkowany przez grupę kapłanek z chramu Izumo , które w 1603 r poprzez swoje występy zbierały datki na świątynię . Występy składały się z tańca, również zmysłowego oraz frywolnych skeczy erotycznych. Ich tematyka była bardzo lekka i dotyczyła życia codziennego. Taka forma sztuki szybko przyciągnęła odbiorców, zwłaszcza mężczyzn. Powstawały nowe trupy, które wystawiały przedstawienia w tym stylu, a aktorki poza sceną, oferowały „prywatne usługi” dla klientów, którzy mogli sobie na to pozwolić. W 1629 roku rząd w trosce o morale publiczne, zakazał występów kobiet, co doprowadziło do powstania wakashu kabuki, w którym wszystkie role, w tym żeńskie, odgrywali mężczyźni. Ku zdziwieniu rządu, popularność Kabuki wcale nie zmalała, a może nawet wzrosła. Przedstawienia wciąż ociekały erotyzmem, a aktorzy wakashu oferowali poza sceną takie same usługi jak ich żeńskie poprzedniczki. W związku z tym w 1652 roku rząd zakazał również występów wakashu, co oznaczało, że wszyscy młodzi aktorzy musieli zgolić przednią część głowy (yarō atama) , a tym samym ściąć grzywki- największy fetysz miłośników shudo. Aktorzy znaleźli i na to sposób. Zgoloną część głowy zakrywali charakterystycznymi chustami , które z czasem same w sobie sobie stały się fetyszem. Ihara Saikaku stwierdził nawet , że to rozporządzenie stało się czymś najlepszym co mogło się przydarzyć aktorom, ponieważ każdy młodo wyglądający aktor mógł zostać objęty patronatem innego mężczyzny, nawet jeśli miał 35 lat. Wciąż uważano, że jedna strona relacji powinna przyjąć rolę mężczyzny, a druga rolę chłopca. Związki między dojrzałymi mężczyznami były źle postrzegane i stawały się obiektem żartów. W teatrze męskim nazywanym Yaro kabuki wykształciła się też ciekawa profesja – Onnagata ( aktorzy specjalizujący się w odgrywaniu ról kobiet). Ten zawód zachował się do dziś. Po ścięciu grzywek aktorzy stracili swój chłopięcy androgeniczny urok , nadrabiali to strojem i makijażem. Szkolili się też w poruszaniu i mówieniu jak kobiety. Aktor Yoshide Ayame twierdzi , że tylko mężczyzna wcielający się w kobietę jest w stanie wyrazić esencję kobiecości. Aktorzy Onnagata, obok wakashu, najczęściej pełnili role prostytutek i byli najbardziej poszukiwani przez patronów. Poza środowiskiem kabuki istniały też pełnoetatowe męskie prostytutki tzw. Kagema, z których usług można było skorzystać w domach publicznych i herbaciarniach. Ich zarobki były często większe niż ich kobiecych odpowiedniczek. . W tym okresie powszechna stała się poliamoria. Klient mógł odwiedzać tyle prostytutek ile chciał, a prostytutki miały różnych klientów. Do najpopularniejszych z nich trzeba było umawiać się na wiele dni przed schadzką, tak były rozchwytywane. Ich patroni, zarówno mężczyźni jak i kobiety, prześcigali się w zdobywaniu względów swych ulubionych kochanków. Aktorzy kabuki byli traktowani tak jak współcześni idole. W tamtym okresie biseksualizm w społeczeństwie był ewidentny . Większość patronów odwiedzała zarówno kagema jak i kobiece prostytutki , a sami Kagema jak i aktorzy Kabuki przyjmowali zarówno kobiety jak i mężczyzn. Były oczywiście osoby, które preferowały jedną, albo drugą stronę. Powstały wówczas takie terminy jak: Onnagirai (onna-kobieta, girai- nienawidzę) i Wakashugirai (nienawidzący młodzieńców). Słowo girai ma oddźwięk agresywnej i aktywnej niechęci. Popularne stały się rozprawy porównujące nanshoku i yoshoku i próbujące ustalić, która z dróg jest lepsza. Nanshoku uważane było za bardzo wyrafinowaną rozrywkę, godną klas wyższych, czyli ludzi wykształconych. Symbolem Nanshoku w okresie Edo była chryzantema, gdyż właśnie jej wnętrze przypomina odbyt. Przedostała się też do tematycznego slangu np.kiku asobi czyli „chryzantemowa zabawa” (kiku- chryzantema, asobi- zabawa), co oznaczało stosunek homoseksualny. Ciekawe, że chryzantema jest też godłem cesarza.
Symbol ten został przyjęty jako herb cesarski w okresie Kamakura, który trwał od 1185 do 1333 roku. Chociaż dokładna data nie jest znana, chryzantema stała się oficjalnym symbolem cesarskim w XIII wieku.
Złoty okres Nanshoku przypadał mniej więcej na lata 1650 – 1750. Potem popularność męskich prostytutek zaczęła spadać z kilku powodów. 1 . Kolejne regulacje rządu, które utrudniały takie biznesy 2. Napływ kobiet do miast i wyrównanie liczby kobiet do mężczyzn 3. Ubożenie stanu samurajskiego, który miał wprawdzie jakiś tradycyjny prestiż, ale był krytykowany za bycie bezużytecznym przeżytkiem przeszłości . Mieszczanie przestali mieć potrzebę naśladowania samurajów, a także angażowania się w mocno z nimi kojarzone nanshoku. Ostateczny cios dla męskiej miłości nadszedł wraz z początkiem Ery Meiji (1868- 1912). Nastąpiło wówczas otwarcie Japonii na świat (po 250 latach zamknięcia domowego pod rządami shogunatu Tokagawa) i intensywne czerpanie inspiracji z zachodu. Japonia bardzo chciała być dla Zachodu godnym partnerem przyjmując zachodnią ideologię, która w tamtych czasach uważała homoseksualizm za zboczenie. Doszło nawet do tego, że stosunki homoseksualne, które przez wieki nikomu nie przeszkadzały, miały wieloletnią tradycję i ideologię, stanowiąc wyrafinowaną rozrywkę , zostały w 1873 roku prawnie zakazane. Ten zakaz obowiązywał 9 lat, a później został zmieniony na rzecz ustawy, która dopuszczała takie relacje między dorosłymi osobami, o ile obie strony wyraziły na to zgodę . Od tego momentu w świadomości Japończyków utarło się już nieodwracalnie przekonanie, że homoseksualizm jest anomalią, czymś czego należy się wstydzić i unikać. I choć w kolejnych latach , podobnie jak na zachodzie, zmieniła się świadomość na ten temat, a homoseksualizm został uznany za wrodzoną orientację, a nie wypaczenie, Japonia współcześnie pozostaje krajem bardzo mało tolerancyjnym. Miłośnicy homo-erotycznych mang yaoi, uważając ten kraj za ” gay paradise.” mogą poczuć się rozczarowani. Wpływy Zachodu bardzo skutecznie zniszczyły japońską, wielowiekową tradycję miłości męsko-męskiej.
(na podstawie Eiphree)
(powiązane odc. 187 ,170 , 114 , 60 )