Najpopularniejsze japońskie przysłowie brzmi : „wystający gwóźdź należy wbić”.
Ta sentencja towarzyszy Japończykom już od dziecka. W szkole wszyscy noszą mundurki, takie samo obuwie, takie same fryzury. Wspólnie działają sprzątając szkołę, czy jedząc razem posiłki. W pracy obowiązuje dresscod lub stosowny uniform. Wszyscy jesteśmy tacy sami. Nie wyróżniamy się. Również zachowania są zaprogramowane. Japonia nie znosi indywidualizmu i indywidualność jest tłamszona. Może to być problemem dla osoby której ciężko jest wpasować się w takie konwenanse i pożądany wygląd, bo chciałaby być bardziej ekstrawagancka. Ryzykuje tym, że może zostać wykluczona. Tu nic nie kręci się wokół jednostki. Podstawą jest to, że musisz należeć do grupy i w niej działać. Taka jest presja społeczna. Japończycy mają silną potrzebę przynależności, bo jeśli grupa zaczyna kogoś izolować – masz niższą wartość i rozpoczyna się samotność . Niewiele osób decyduje się na bunt . Nawet subkultury dające pozornie więcej swobody, w których ludzie np. mają mnóstwo kolczyków lub są dziwnie poprzebierani to jest zawsze grupa. To w Japonii ma diametralne znaczenie, musisz być jej częścią danej społeczności.Jest grupa w klasie, grupa kolegów, grupa sąsiadów, grupa mam z przedszkola. Istnieją kluby „Bukatsu” które zrzeszają ludzi o podobnych zainteresowaniach. Klub miłośników Mangi, kaligrafii czy rowerów.W szkole są zajęcia pozalekcyjne na których tworzą się małe społeczności.
A kiedy jest już grupa to powstaje w niej hierarchia. Zależność SENPAI – KOHAI. Senpai co znaczy – starszy kolega i kohai – podwładny. Hierarchia jest bardzo ważna w miejscu pracy, w szkole czy nawet w rodzinie. Senpai jest integralną częścią tej hierarchii. Relacja ta opiera się na poddańczej uległości . Kōhai okazuje szacunek senpai bo uczy się od niego. To jest kluczowe w japońskiej kulturze organizacyjnej. Choć senpai znaczy starszy kolega, niekoniecznie musi być starszy wiekiem. Jest starszy stażem. To osoba która robi coś dłużej od nas, która zwykle więcej wie, ma więcej doświadczenia. Ta zależność dotyczy także szkoły.Koledzy z wyższej klasy wiedzą więcej o życiu szkoły. W pracy mamy kolegę, który na przykład zatrudnił się rok wcześniej. Nie jest to przełożony. To już jest inna relacja.Senpai to jest osoba, która robi to samo co my, jest na tym samym stanowisku, ale trochę dłużej. Ma więcej doświadczenia. Do senpaia zwracamy się w języku formalnym używając słów – Pan,Pani. Nie możemy traktować go na równi ze sobą i zawsze uważamy na wypowiadane słowa. Musimy mówić grzecznie zachowując dystans, nawet jeśli relacja wydaje się bliska i mamy super kontakt. Zachowujemy tę formę , ponieważ senpaiowi należy się szacunek.My uczymy się od niego,a korzystanie z jego wiedzy jest naszym przywilejem. Ale senpai ma też swoje obowiązki. To opieka nad młodszym kolegą. Ma mu pomagać, udzielać wskazówek i dzielić się swą wiedzą. Jeżeli kohaiowi wydarzy się coś nieprzyjemnego, wtedy senpai powinien go bronić, wstawiać się za nim.Na senpaiu ciąży odpowiedzialność za błędy kohaja . Jest winny tego, że nie nauczył swojego kohaia wystarczająco i nie sprawdził jego pracy. Istnieje też coś takiego jak wspólne wyjścia po pracy, kiedy senpai zaprasza swoich kohai np. na piwo. Teoretycznie można odmówić, ale jeśli odmówisz kilka razy, przestaną cię zapraszać.Zaczniesz być izolowany od grupy i przeciwnie, jeśli jesteś aktywny w grupie, zawsze będziesz chętnie zapraszany.
Zdarza się w szkołach , że mniej życzliwi szkolni sempai nadużywają swojej pozycji i wykorzystują młodszych kolegów. Coś w rodzaju „fali”. Młodsi nie mogą odmówić.
Polacy, którzy z różnych przyczyn uczyli się w japońskich szkołach nie wspominają tego dobrze. Cóż, ujawnia się słowiańska natura.
na podstawie Kinako