Królestwo Riukiu, znane również jako Okinawa, ma bogatą i fascynującą tradycję tańca.
Tradycyjne tańce Riukiu są konsekwencją wieloletnich wpływów kulturowych Azji Wschodniej, przede wszystkim z Chin i Japonii. Okinawa, położona na skrzyżowaniu tych dwóch kultur, stała się miejscem, gdzie odbywała się wymiana idei, technik i stylów tanecznych.
Podczas gdy niektóre tańce Riukiu są wykonywane dynamicznie i siłowo, inne opierają się na elegancji, precyzji i płynności ruchów. Kostiumy używane do tych tańców są piękne, barwne i dopasowane do rodzaju widowiska. Zazwyczaj są to tradycyjne kimona ozdobione misternym haftem lub kwiatowymi motywami. Głowy tancerzy przystrojone są charakterystycznymi kapeluszami .
Jednym z najbardziej kultowych tańców Riukiu jest Naha-odori . Tancerze wykonują rytmiczne , harmonijne ruchy, używając dłoni i palców jako kluczowych środków wyrazu. Muzyka towarzysząca Naha-odori jest równie ważna jak sam taniec, a tradycyjne instrumenty takie jak sanshin, często porównywany do banjo, a także różne rodzaje taiko, odgrywają istotną rolę w tworzeniu atmosfery. Charakterystyczny rytm synkopowy oparty na durowej pentatonice, pięciostopniowej skali muzycznej, dopełnia całości.
Naha-odori to forma tańca ludowego specyficznego dla miasta Naha, stolicy Okinawy. Wyróżnia się dynamiką ruchów, synchronicznymi gestami tancerzy i silną ekspresją. Tańczony jest podczas jednego z najważniejszych festiwali na wyspie, znanego jako „Irei no Hi” lub „Dzień Pogrzebu” – święta ku czci przodków.
Podczas Naha-odori tancerze prezentują techniki pochodzące z różnych regionów Okinawy, łącząc je w organiczną całość, która opowiada historię wyspy i jej kultury. Na scenie pojawiają się zarówno kobiety, jak i mężczyźni, ubrani w tradycyjne kostiumy, których wzór i kolory określają różne społeczności.
Tańczący poruszają się w rytm dźwięków tradycyjnych instrumentów, takich jak „sanshin” – rodzaj strunowego instrumentu o unikalnej konstrukcji. Melodie, tak jak i taniec, emanują energią, radością i melancholią, która jest charakterystyczna dla kultury okinawskiej.
Naha-odori to nie tylko forma sztuki, ale także próba przekazania pewnych wartości. Tańczący przedstawiają historie miłości, przyjaźni, smutku i dumy, które są częścią codziennego życia Okinawczyków.
Innym ważnym tańcem Riukiu jest Kumi-wudui. To grupowy taniec, wykonywany przez mężczyzn i kobiety w okolicach zamku Shuri. Tańczący ubrani są w barwne stroje regionalne haori, charakterystyczne dla tej okazji. Kumi-wudui jest pełen energii i mocnych ruchów, podkreślających siłę i determinację ludzi z Riukiu. Kumi-wudui jest nie tylko formą sztuki, ale również częścią dawnych rytuałów, które miały na celu odstraszenie złych mocy i zapewnienie pomyślności mieszkańcom Okinawy. Korzenie tańca sięgają czasów starożytnych, a przekazywane z pokolenia na pokolenie przez mistrzów tanecznych, stały się nieodłącznym elementem lokalnej kultury.
Tancerze przedstawiają obraz walki między dobrem a złem. Kumi-wudui towarzyszy nie tylko świętom i festiwalom, ale także jest wykonywany podczas uroczystości rodzinnych, czy ważnych wydarzeń społecznych.
Taniec Kumi-wudui jest prawdziwym skarbem Okinawy – mieszanką mistycyzmu, historii i pasji.
Wśród innych popularnych tańców tradycyjnych znajduje się także Hamahiga-no-Mai, pochodzący z wyspy Hamahiga. To delikatny taniec przedstawiający codzienne życie rybaków. Tancerze, ubrani w proste stroje, używają migoczących wioseł jako elementu choreografii, kreując niesamowitą scenografię na scenie. Hamahiga-no-Mai ” tańczony na wyspie Hamahiga jest jednym z najbardziej oczarowujących i mistycznych tańców ludowych w całej Japonii. Jego korzenie sięgają głęboko w historię i kulturę Hamahiga, która jest nie tylko piękna w swojej prostocie, ale również kryje wiele tajemnic.
Ten wyjątkowy taniec, który został przekazany z pokolenia na pokolenie, jest znakomitym przykładem harmonii między rytmem, muzyką i ruchem. Obejmuje on zarówno delikatne, płynne gesty, jak i dynamiczne, energiczne sekwencje. Jest to połączenie delikatności i siły, które odzwierciedla naturę samej wyspy Hamahiga.
Generalnie tańce mają dwie główne odmiany Mai i Odori. Te z kolei dzielą się na liczne podkategorie. Mai to tradycyjny taniec ku czci bogom, Odori to afirmacja życia ludzkiego i pór roku.
Poprzez taniec artyści przekazują swoje dziedzictwo kulturowe i zachowują ducha Okinawy. To piękna, niezapomniana forma sztuki, która nadal cieszy się popularnością i jest źródłem dumy dla mieszkańców Riukiu.
Za każdym razem kiedy obserwuję ten grupowy zryw, podczas którego występuje jednocześnie duża liczba tancerzy, ich energię i staranność w wykonywaniu ruchów, nie mogę ukryć wzruszenia. Wspólnota dusz i ciał tańczących zgodnie działająca jak jeden organizm. Patrząc na ich taniec, trudno powstrzymać się by nie dołączyć.