Kluczem do zrozumienia Okinawy jest religijna ambiwalencja – tutaj można spotkać zarówno świątynie szintoistyczne, konfucjańskie, jak i buddyjskie, przy czym nad wszystkim czuwa pluralistyczny duch animizmu. Okinawianie uważają bowiem, że prawdziwa duchowość jest obecna wszędzie – w oceanie, na plaży, w kamieniach, zwierzętach i roślinach. Religie riukiuańskie mają charakter matriarchalny, w którym kobiety odgrywają kluczową rolę. W czasach królestwa, religia była zinstytucjonalizowana, a kapłanki noro zaangażowane w administrację państwa. Najwyższym autorytetem religijnym była kikoe ōgimi, zwykle siostra lub żona króla.
W całej Azji powszechne jest przekonanie, że zdrowe ciało wymaga zdrowego ducha. W przypadku Okinawian, najważniejsza jest niematerialna dusza zwana – mabui. Miejscowa duchowość wypełniona jest magią, wierzeniami i zabobonami. Mieszkańcy prefektury uznają, że cały archipelag zamieszkują duchy, gobliny, elfy, demony i fantomy, które nazywane są yōkai. To właśnie im przypisuje się wszelkie złe przypadkowe zdarzenia, które spotykają ludzi.
Starsze pokolenie Okinawian sądzi , że kiedy kichasz, dusza uchodzi z ciebie, a jeden ze złośliwych goblinów tylko na nią czyha. Aby temu zapobiec, należy krzyknąć „Kusuke!”, co dosłownie oznacza „Jedz łajno!”. Brzydkie słowa mają odeprzeć złe moce.
W książce „Folktales of Okinawa” Jayne A. Hitchcock przywołuje inne lokalne wierzenie. Ponieważ dusza jest uważana za bardziej kapryśną niż ciało, należy ją chronić i pilnować, aby nie uciekła. Kiedy człowiek jest świadkiem lub gorzej – uczestnikiem jakiegoś wypadku, musi szybko wykrzyknąć w lokalnym dialekcie: „Mabuya mabuya muduimisori!”, czyli „Droga duszo, wróć do mnie!”.
Rytuały czczące starego człowieka stanowią istotny aspekt lokalnej duchowości. Według jednej z tradycji, znanej jako ayakaru, dotknięcie starszej osoby przynosi szczęście i długowieczność. Na Okinawie, to starsze kobiety, znane jako szamanki yuta (choć czasem również mężczyźni), pełnią rolę duchowych przywódców. Te długowłose wiedźmy, odziane w białe szaty, cieszą się szacunkiem mieszkańców Okinawy i są traktowane są niemal jak lekarze różnych specjalności. Przez wiele lat pomagały ludziom w codziennych sprawach dotyczących zarówno ciała, jak i ducha. Konsultacje z nimi mają miejsce w przypadku bólu zębów, czy przeziębienia, ale także w sytuacjach podejrzenia obecności złego ducha, który „stale chowa klucze do samochodu”. Warto jednak podkreślić, że Okinawianie są dość pragmatyczni, jeśli chodzi o filozofię życia. Potrafią oni połączyć głęboką duchowość i wiarę w siłę natury z zaufaniem do metod leczenia tradycyjnego.
Pomimo polowań na szamanki yuta i innych represji, szamanizm na Okinawie przetrwał i nadal jest praktykowany. Dostosował się jednak do współczesności, oferując np. takie usługi jak: oprowadzanie po świętych obiektach, czy tworzenie szkół dla szamanek.
Przez wieki religia Riukiu przeszła wiele przemian, przetrwała wpływ buddyzmu, chińskiej kultury, konfucjanizmu, a także aneksję dokonaną przez Japończyków i II wojnę światową. Musiała się też dostosować do do nowych potrzeb wyznawców. Jednak praktyka i wpływy rdzennej religii nadal są obecne na Archipelagu Riukiu, a stare tradycje podlegają badaniom naukowym .
Najsłynniejszym symbolem duchowego dziedzictwa Okinawy jest sanktuarium Sefa Utaki. Ta piękna i magiczna „święta góra” jest jednym z największych sacrum dla rdzennych mieszkańców. To miejsce pełne mistycyzmu, gdzie można zbliżyć się do duchów przodków.
Sefa Utaki w języku okinawskim oznacza „wysokie miejsce”. Według legendy, to właśnie tutaj narodził się świat, a miejsce to wybrały bóstwa jako swoją główną siedzibę. Otoczone przez bujną roślinność i kamienne świątynie, Sefa Utaki jest szczególnym miejscem modlitwy.
Mieszkańcy Okinawy, znani jako Ryukyuańczycy , praktykowali tu przez wieki swoje unikalne rytuały i obrzędy, które były ściśle związane z kultem przodków, żegnaniem Starego i witaniem Nowego Roku, ważne ceremonie, festiwale i tradycyjne tańce.
W Sefa Utaki znajduje się wiele wyjątkowych i historycznych obiektów. Wśród nich warto wymienić najważniejsze – Ubugi-iwa (Skała Wiecznej Młodości) (na zdjęciu) oraz torii (tradycyjne bramy wewnątrz sanktuarium). Ubugi-iwa to ogromna, naturalna skała, która według legendy ma zdolność przywracania młodości. Wierzy się, że dotknięcie lub przejście pod nią, przynosi szczęście i długowieczność.
Podobnie jak Sefa Utaki, wiele innych świętych miejsc okinawskiej duchowości, takich jak groby, kaplice i posągi bóstw, kryje historię regionu.
Ubugi-iwa – już teraz wiem dlaczego się starzeję – nie przeszłam pod tą skałą.