Obon (お盆 lub 盆- bon) to doroczne święto zmarłych. W Japonii obchodzi się je bardzo spektakularnie: to trzy dni pełne światła i tańca. Japończycy wierzą, że właśnie wtedy duchy/dusze zmarłych powracają na Ziemię, żeby odwiedzić swoich bliskich. Tradycyjnie dusze dzieli się na trzy grupy: dusze zmarłych przodków, nowe duchy oraz dusze osób zmarłych nagle i głodne duchy gaki. Te ostatnie należy nakarmić – robią to mnisi składając ofiary przekazywane przez wiernych. Duchy gaki mogą nasycić się tylko podczas święta Obon. W zależności od rejonu Obon obchodzone jest w lipcu (rejon Kantō: 13-16 lipca) lub w sierpniu (rejon Kansai: 13-16 sierpnia) – to rejony, w których obowiązuje kalendarz Gregoriański. W niektórych prefekturach Japonii, zwłaszcza na Okinawie, wciąż obchodzone jest Kyu Bon (旧盆), czyli „stare bon”, którego data ustalana jest na podstawie kalendarza księżycowego. Święto wypada zazwyczaj w lipcu, ale może również przypaść na sierpień lub początek września.
Z religijnego punktu widzenia, Obon uznać należy za święto synkretyczne: odnajdujemy w nim elementy tradycji konfucjańskiej i buddyjskiej oraz lokalnych wierzeń ludowych.
Święto zmarłych to czas, w którym ludzie wracają w rodzinne strony, żeby uporządkować groby bliskich oraz ich otoczenie. W domach ustawiane są w tym czasie ołtarzyki budsudan poświęcone pamięci tych, którzy odeszli. Przed ołtarzykiem można postawić specjalną półeczkę na ofiary w postaci ryżu, owoców i warzyw (shoryodana). Przestrzeń wokół dekoruje się kwiatami i lampionami, żeby dusze zmarłych znalazły drogę do domu. W dniu ostatnim rodzinny korowód z latarniami
odprowadza dusze przodków na cmentarz (tzw. okuri-bon 送り盆), lampiony puszczane są także na rzeki, jeziora, morza (tōrō nagashi (灯籠流し) – wszystko po to, żeby dusze bez problemu trafiły znowu w zaświaty.
Obchodom japońskiego święta zmarłych Obon towarzyszy zawsze taniec bon odori (盆踊り). Tańczy się go gremialnie, w miejscach uznawanych za granicę pomiędzy światem żywych i umarłych – na brzegu morza, nieopodal jeziora ale także na ulicy czy po prostu w domu. Tańczący poprzez specyficzną choreografię opowiadają jakąś historię (na przykład, taniec tankō bushi opowiada historię o górnikach, wydobywających węgiel, a soran bushi – historię o morzu) oraz wyrażają radość z powitania na Ziemi przybywających z zaświatów duchów. Przy okazji tańczący odstraszają duchy groźne i niemile widziane. Tancerze mają na sobie yukaty i mogą tańczyć wokół wysokiej, drewnianej wieży yagura.
Japońskie święto zmarłych nie jest czasem wolnym od pracy, ale wielu Japończyków obligatoryjnie dostaje wtedy urlop, żeby świętować wraz z rodziną. Trzeba więc liczyć się z trudnościami komunikacyjnymi – tym bardziej, że jest to okres wysokich temperatur.