Mroczna część życia delfinów dotyczy corocznego polowania na te zwierzęta. W Japonii historia takich połowów sięga setek lat wstecz. Społeczności rybackie zaczęły wykorzystywać zasoby morskie jako podstawowe źródło pożywienia i dochodu. Tradycja ta, choć głęboko zakorzeniona w kulturze niektórych regionów, stała się przedmiotem międzynarodowych debat i protestów.
Obrońcy praw zwierząt i ekolodzy argumentują, że praktyka jest okrutna i niepotrzebna, zaś mieszkańcy Taiji i innych podobnych społeczności podkreślają, że połowy są częścią ich dziedzictwa kulturowego i mają prawo do jego kultywowania.
Protesty przeciwko połowom delfinów w Japonii sięgają lat 70. XX wieku. Świat zaczął zwracać uwagę na praktyki połowowe w małym miasteczku Taiji położonym na wybrzeżu prefektury Wakayama. Metoda połowu, znana jako „drive hunting”, polega na zaganianiu delfinów do zatoki, gdzie są one następnie chwytane.
Protesty nasiliły się po publikacji dokumentacji fotograficznej i filmowej ujawniającej brutalne metody łapania i zabijania tych inteligentnych ssaków. Obrazy krwistoczerwonych wód zatoki Taiji wstrząsnęły opinią publiczną, prowadząc do międzynarodowych kampanii na rzecz ochrony delfinów. Przełomowym momentem była prezentacja dokumentalnego filmu „Zatoka delfinów” (ang. „The Cove” 2009 ) który zdobył Oscara za najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny. Produkcja ta nie tylko ukazała okrucieństwo połowów, ale także podkreśliła problem zanieczyszczenia rtęcią mięsa delfinów, które trafiało na japońskie stoły i co gorsza szkolne stołówki. Film wywołał globalną falę oburzenia i wzrostu liczby protestów na całym świecie.
W latach 80. i 90. organizacje takie jak Greenpeace i Sea Shepherd zaczęły aktywnie działać na rzecz zakończenia połowów delfinów w Japonii. Ich działania obejmowały zarówno bezpośrednie interwencje na morzu, jak i kampanie informacyjne mające na celu zwiększenie świadomości społecznej na temat losu tych inteligentnych ssaków.
Nie wszystkie delfiny są zabijane dla pożywienia. Organizacja The Dolphin Project (TDP) podała , że w sezonie polowania 2020/2021 zabito ich na mięso 493, a 65 sprzedano do parków rozrywek, w których życie spędzają w niewoli w małych basenach z dala od stada. Polowanie na wieloryby i delfiny dotyczy nie tylko Japonii. Islandia i Norwegia są również krajami, w których odbywają się takie komercyjne polowania. Legalne polowania odbywają się też między innymi w USA, Kanadzie i Danii.
Pięć gatunków i sześć podgatunków delfinów, w tym odmiany Baiji i South Asian River, są obecnie uważane za zwierzęta zagrożone wyginięciem. Główną przyczyną tego stanu jest bezduszna działalność człowieka.
Coroczne polowanie na delfiny trwa aż sześć miesięcy. Podczas tego okresu wody zatoki zamieniają się w morze krwi a na transparentach walecznych obrońców stojących na pobliskim wzgórzu można przeczytać wymowne hasło „Pływaj z delfinami”.
A przecież
delfiny to fascynujące stworzenia morskie.
Należą do rodziny waleni i są blisko spokrewnione z wielorybami oraz morświnami.
W starożytności były postrzegane jako symbol wolności i inteligencji, a filozofowie i pisarze (Pliniusz Starszy) opisywali je jako stworzenia niezwykle rozumne i przyjazne człowiekowi. W mitologii greckiej były przedstawiane jako pomocnicy bogów, a także ratownicy tonących żeglarzy.
Żyją w złożonych strukturach społecznych tworząc grupy od kilku do kilkudziesięciu osobników. Komunikują się za pomocą szerokiego wachlarza dźwięków przypominających gwizdy, kliknięcia i trzaski. Te dźwięki nie tylko umożliwiają im porozumiewanie się, ale także pełnią funkcję echolokacji, pozwalając na orientację w przestrzeni i lokalizację zdobyczy.
Delfiny są drapieżnikami, a ich dieta składa się głównie z ryb i kałamarnic. Podczas polowania współpracują ze sobą a także z ludźmi, co jest dowodem na ich wysoką inteligencję i umiejętność pracy zespołowej. W niektórych regionach świata, takich jak Laguna w Brazylii, delfiny pomagają lokalnym rybakom zaganiać ryby do sieci w zamian za część połowu. Tego rodzaju zachowania wskazują na to, że potrafią nawiązywać relacje międzygatunkowe.
Współczesne badania naukowe potwierdzają, że mózgi delfinów w stosunku do wielkości ciała, są większe niż u innych ssaków, co wskazuje na zaawansowane zdolności poznawcze.
Potrafią rozpoznać swoje odbicie w lustrze , co sugeruje świadomość własnego „ja”. Jest to umiejętność, którą posiadają tylko nieliczne gatunki zwierząt, takie jak ludzie, szympansy czy słonie.
Historia interakcji delfinów z ludźmi pokazuje, że mimo różnic gatunkowych, możliwe jest nawiązanie głębokiego, przyjacielskiego porozumienia, a patrząc na uśmiechnięte pyszczki chętnych do zabawy istot nasuwa się jedno pytanie ” Jak tu nie kochać delfinów ? ”