Dzisiejszy temat to – Enka
Enka – mistyczny wibracyjny dźwięk, który przenika duszę. To kierunek muzyczny , który powstał w okresie powojennym, a swoją popularność odnosił głównie w latach 50. i 60. XX wieku. Jego korzenie sięgają jednak tradycji naniwabushi, rodzaju folkowego teatru z pięknymi lirykami i melodycznymi aranżacjami.
Enka często jest kojarzona z gatunkiem Kayōkyoku. Teksty poruszają tematykę miłości, tęsknoty, straty czy ojczyzny, co nadaje jej niepowtarzalną głębię i sprawia, że docierają do szerokiej grupy słuchaczy.
Japoński kierunek muzyczny Enka zdobył ogromną popularność dzięki takim legendarnym wykonawcom jak Hachiro Kasuga, Saburō Kitajima czy Hibari Misora. Ich unikalne i ekspresyjne wokale doskonale oddawały uczucia zawarte w tekstach, a interpretacje urzekały publiczność na całym świecie.
Wraz z rozwojem technologii i wpływem zachodniej muzyki, Enka ewoluowała i integrowała różnorodne elementy, co poskutkowało pojawieniem się nowych wykonawców takich jak : Sayuri Ishikawa i Kiyoshi Hikawa. Ich sugestywne wykonania wydobywają na światło dzienne różnorodne aspekty Enka, dodając jej świeżości i nowoczesności.
Enka – to nie tylko gatunek muzyczny, ale również symbol kultury japońskiej, który odzwierciedla ducha i duszę narodu. To właśnie dzięki swej autentyczności Enka przetrwała próbę czasu, a utwory pozostają niezmiennie ważne dla miłośników japońskiej muzyki na całym świecie.
Pierwszym kluczowym elementem skali muzycznej Enka jest pentatonika, czyli pięciotonowa skala, która stanowi podstawę wielu japońskich melodii. Jest to wyjątkowy zestaw dźwięków, który nadaje utworom nostalgiczny charakter. Istotnym elementem jest też wykorzystanie tzw. „blue notes” (dźwięków bluesowych), które dodają nutkę melancholii do kompozycji. Przesunięcie tonalne i wykorzystanie tych specyficznych dźwięków nadaje Enka łatwo rozpoznawalne brzmienie.
Ważnym aspektem w Enka jest również skomplikowana technika wokalna. Piosenkarze i piosenkarki wykorzystują głębokie vibrato, zmienny poziom głośności oraz umiejętnie kontrolowany oddech, przekazując słuchaczom bogatą gamę uczuć.
Teksty Enka są ilustracją japońskiego życia i kultury. Często opowiadają historie o samotności, tęsknocie, miłości, ale także powszedniości życia codziennego, czy przemijaniu czasu. Te ważne tematy, poruszane z wyczuciem i poetyckim piórem, sprawiają, że Enka jest nie tylko stylem muzycznym, ale również szczerym wyrazem ludzkich emocji i doświadczeń.
Ostatnim, ale nie mniej ważnym elementem Enka, jest użycie tradycyjnych japońskich instrumentów takich jak : shamisen , koto, czy shakuhachi (bambusowy flet). Wplecenie ich w kompozycje nadaje Enka unikalne brzmienie, które wyróżnia się spośród innych gatunków muzycznych.
Podsumowując: złożony zestaw dźwięków, pięciotonowa skala, precyzyjna technika wokalna, głębokie teksty oraz tradycyjne instrumentarium, tworzą charakterystyczny i wielowymiarowy krajobraz muzyczny. Enka to prawdziwe arcydzieło japońskiej muzyki, stanowi ważną część narodowej tożsamości Japonii.
Japońskie Karaoke, co znaczy „bez orkiestry” (kara – bez, oke – skrót od orkiestry), stało się popularne na całym świecie. W Japonii nie może się oczywiście obyć bez utworów ” Enka”. Rozbrzmiewają zewsząd. Śpiewają starzy i młodzi, a popularność gatunku nie przemija. Różne są gusta muzyczne, dla mnie ten styl jest zbyt nostalgiczny i ckliwy, zwłaszcza w tonacjach molowych, durowe są bardziej radosne, folkowe. Odzwierciedla jednak niezaprzeczalnie, część japońskiej duszy. Ale przekonajcie się sami, może będziecie mieć inne zdanie.
na zdjęciu – Nagayama Yoko