Japońskie słowo RAKU oznacza radość.
Sztuka wypalania ceramiki raku, znana również jako „raku-yaki”, jest jednym z najbardziej cenionych i unikalnych, tradycyjnych stylów w japońskiej kulturze ceramicznej. Jej korzenie sięgają okresu Azuchi-Momoyama (1568-1603), kiedy to, tworzenie naczyń raku było głównie związane z ceremonią parzenia herbaty.
Pierwsze prace wypalane techniką raku były tworzone przez legendarnego mistrza ceramicznego Chōjirō, który został zaproszony przez Sen no Rikyū, wpływowego mistrza ceremonii parzenia herbaty. Chōjirō stworzył charakterystyczne kształty i style raku.
Technika wypalania raku polega na szybkim podgrzewaniu ceramiki w piecu o ograniczonej ilości tlenu, a następnie natychmiastowym ochłodzeniu w zwykłej atmosferze lub poprzez zanurzenie w wodzie. Ten proces skutkuje nieprzewidywalnymi efektami i niepowtarzalnymi wzorami, które nadają ceramice raku jej charakterystyczny urok.
Japońska sztuka wypalania ceramiki raku zdobyła popularność dzięki swojej surowej prostocie i organiczności. Charakterystyczne dla tego stylu są pęknięcia, czarne plamy, a także różnorodne odcienie ziemi i niebieskie akcenty. Wszystko to, nadaje ceramice raku emanującą elegancję i jednocześnie naturalne piękno.
Tradycyjne wyroby raku były pierwotnie tworzone jako naczynia do parzenia herbaty, mające za zadanie uświetnić atmosferę ceremonii. Jednak z czasem, sztuka ta rozprzestrzeniła się na wiele innych dziedzin. Ceramika raku zaczęła zdobić wnętrza i być eksponowana w galeriach sztuki współczesnej.
Współcześni artyści raku starają się zachować ducha tradycji, przy jednoczesnym eksperymentowaniu z nowymi formami i technikami. Łączą klasyczne wzorce z wpływami nowoczesnego designu, tworząc unikalne i intrygujące dzieła.
Japońska sztuka wypalania ceramiki raku jest nie tylko estetycznym doznaniem dla oka, ale również kontynuuje tradycję, która przetrwała wieki. Stanowi ona świadectwo wszechstronności i głębokiego zrozumienia japońskiego podejścia do natury i piękna. Dzięki swoim nieprzewidywalnym wzorom i organicznym formom, ceramika raku trwa jako niezaprzeczalna perła w koronie japońskiej kultury ceramicznej.
Tradycyjna japońska ceramika Raku zakładała takie warunki: ręczne formowanie kształtu, niskie temperatury wypału (powodujące porowatość naczynia), pozostawienie nieszkliwionych czerepów lub użycie szkliw ołowiowych, oraz wyjmowanie gorących przedmiotów z pieca za pomocą szczypców. Naczynia po wyjęciu z pieca są wkładane bezpośrednio do wody lub pozostawiane na wolnym powietrzu (na trawie!).
Kiedyś usłyszałam, że przedmioty użytkowe wypalane techniką Raku pełne porów, pęknięć , przebarwień, powinny wyglądać jak coś bez wartości, coś co mógłbyś wyrzucić bez żalu . Sekret tkwi w ich unikalności, nie ma drugiego takiego przedmiotu. Są tradycyjne restauracje, w których dania podaje się w takich naczyniach, zwykle obok leży piękny duży liść na którym znajdą się pałeczki . To inny świat, niezwykły, za którym często tęsknię.