U wschodnich wybrzeży Azji na 4 dużych wyspach oraz prawie 4 tysiącach drobnych wysepek leży Japonia. Państwo to ma powierzchnię 377,9 tys. km 2, czyli jest nieco większe od Polski. Mieszka tam 126,5 mln ludzi – ponad trzykrotnie więcej niż w naszym kraju.
Japonia, to kraj, w którym góry zajmują około 73% jej całkowitej powierzchni .Wyobraźmy więc sobie jaką pracę musi wykonać japoński rolnik by na górskim stoku zbudować pole do uprawy ryżu. Są to płaskie powierzchnie o ograniczonych bokach, które wypełnia się wodą do konkretnej wysokości, nie może być jej za dużo, ani za mało. Jeśli wody jest za dużo roślina mogłaby zgnić, jeśli za mało, źle rosnąć a nawet uschnąć.1/3 źdźbła musi zawsze wystawać ponad taflę wody. Kaskadowy układ pól pozwala za pomocą specjalnych połączeń, by nadmiar wody spłynął niżej. Roślina preferuje gliniastą glebę, gdyż dłużej utrzymuje ona wodę. Warto również wspomnieć, że na pola przesadzana jest dopiero po 20-50 dniach od wysiewu, którego dokonuje się na małych specjalnie do tego przeznaczonych tackach, a gdy ma około 7-10 cm jest wysadzana do wody. Gdy w okolicach sierpnia ryż robi się już wyższy, nie potrzebuje aż tyle wilgoci. Proces sadzenia odbywa się maszynowo, a miejsca niedostępne obsadza się ręcznie. Rolnicy sadzą ryż ubrani w charakterystyczne stroje, gumowe buty, w kapeluszach chroniących przed prażącym słońcem, wyciągają źdźbła z zawieszonych po bokach koszyczków. Oprócz wilgoci ryż lubi ciepło. By zakwitł temperatura powinna utrzymywać się w granicach 22-30 stopni. Lepiej rośnie w wodzie, gdyż woda chroni źdźbła przed szkodnikami, utrzymuje chłodniejszą temperaturę w upalne dni oraz dostarcza większe ilości tlenu. Roślina ta jest bardzo pracochłonna w uprawie.
Ryż jest głównym produktem żywnościowym w Japonii. Przed gotowaniem nazywany jest O kome a po ugotowaniu gohan, co oznacza dosłownie “gotowany ryż” lub po prostu “posiłek”. Panie domu przygotowują go bezboleśnie w specjalnie do tego przeznaczonych elektrycznych garnkach. Utrzymywana w nich stała temperatura pozwala by ryż w każdej chwili gotowy był do spożycia. Poza klasyczną gotowaną formą ryżu, można go też spotkać w postaci zmielonej na mąkę oraz produkować z niego alkohol, w tym wino ryżowe, czyli sake. W Japonii jednak słowo “sake” oznacza po prostu napój alkoholowy, a na wino ryżowe mówi się nihonshu. To ostatnie pojawiło się w Japonii już w czasach prehistorycznych. Zbiory ryżu zaczynają się około 2 tygodni po tym jak źdźbła nabiorą złocistego koloru. Jego wysokość w tym czasie osiąga od 80 cm do 1 metra. W Japonii ryż zbiera się ręcznie lub za pomocą specjalnych maszyn żniwnych.
Po ścięciu związywany jest w małe snopy i później suszony przez około dwa tygodnie. Następnie, by łuska się otworzyła, przechodzi przez proces prażenia, a w dalszej kolejności jest łuskany, zazwyczaj ręcznie. Dopiero wtedy przybiera postać dobrze nam znanych białych ziarenek. Złociste pola ryżowe są w październiku przepięknym elementem japońskiego krajobrazu. Jak już wspomniałam ryż jest podstawowym składnikiem japońskiej kuchni, a w Polsce do niedawna królowały ziemniaki. Dlatego jeśli w polskim koszyku znajdzie się kilogramowa paczka ryżu i 5 kilowy worek ziemniaków – nie dziwi. W Japonii stojąc w kolejce za japońską gospodynią dostrzegłam 5 kilowy worek ryżu i starannie zapakowany jeden kartofelek. Ot, różnica.