Temat śmierci nie jest popularny, to temat tabu. Staramy się go pomijać tak jakby nie istniał i po prostu cieszyć się życiem. Niestety przychodzi moment, kiedy śmierć niespodziewanie pojawia się w naszym życiu, bo to nieodłączny element każdego istnienia.
Okkotsu – age – to ważna dla wielu japońskich rodzin, uroczystość pogrzebowa. W Japonii wiąże się ze spopieleniem ciała. Ceremonie kremacji na świecie różnią się ze względu na odmienne tradycje, wierzenia i preferencje. W przypadku kremacji na "Zachodzie" praktyką jest zbieranie kości ze szczątków przez specjalistów z krematorium i przekazywanie rodzinie wyłącznie prochów kremacyjnych; "Ludzie rzadko zdają sobie sprawę z tego, że kości po skremowaniu wcale nie obracają się w proch, nawet pod wpływem ekstremalnych temperatur! po spaleniu są mielone - dlatego w urnach rodzina zmarłego otrzymuje szczątki w postaci pyłu”. W Japonii podczas ceremonii Okkotsu – age, kości celowo pozostawia się w szczątkach, aby można je było ostrożnie zebrać i umieścić w urnie kremacyjnej. Praktyka ta zarezerwowana jest wyłącznie dla bliskich członków rodziny zmarłego. Wybieranie określonych kości postrzegane jest jako szczególny dar otrzymywany od zmarłego : dar szczęścia, siły, mądrości lub uzdrowienia. Członkowie rodziny, w specjalnych rękawiczkach lub za pomocą zwykle dwóch różnych pałeczek, zbierają kości i przekładają je do urny. Po zakończeniu ceremonii prochy i kości w urnach kremacyjnych przechowywane są w kapliczkach przez 50 dni. Po upływie tego czasu urnę umieszcza się w miejscu spoczynku, grobie rodzinnym lub kolumbarium świątyni buddyjskiej. Niektóre rodziny mogą zdecydować się na zatrzymanie urny w domu lub rozrzucenie prochów w ważnym miejscu, na przykład nad morzem lub w parku pamięci. Japońskie rodziny czasem dzielą skremowane szczątki do kilku urn, dzięki czemu członkowie rodziny mogą mieć własne prywatne ołtarze w domu. Po kremacji i pogrzebie następuje okres żałoby, pozwalający rodzinie i bliskim na opłakiwanie i czczenie pamięci zmarłego. Tradycyjne praktyki żałobne obejmują noszenie czarnych ubrań, powstrzymywanie się od uciech, zabaw lub uroczystości oraz uczestnictwo w nabożeństwach żałobnych w określone dni i rocznice śmierci. Niektóre rodziny ustawiają portret zmarłego i palą kadzidła. Chociaż kremacja jest w Japonii najpowszechniejszą metodą obchodzenia się ze szczątkami zmarłego, istnieją różnice w praktykach opartych na odmiennych przekonaniach religijnych, regionalnych zwyczajach i osobistych preferencjach. W wielu japońskich domach widziałam ustawione w centralnym miejscu pokoju, ołtarzyki – kapliczki będące miejscem codziennej medytacji, czy zadumy, a na nich zdjęcia bliskich zmarłych, palące się kadzidełka i znaczące pamiątki. Choć najbliższych już nie ma, wciąż są obecni.