Dziś – historia z życia wzięta, której głównym bohaterem będą Łazienki Królewskie w Warszawie a także ich rezydent Fryderyk Chopin.
No, ale miało być o Japonii powiecie… Jest ścisły związek. Posłuchajcie: zauważyłam , że u Japończyków jest krucho z angielskim. Nie znaczy to, że Polacy to orły, absolutnie nie.
Otóż Japończycy tak jak Polacy uczą się angielskiego w szkole. Wiemy co wynosimy po jej ukończeniu i czy to daje gwarancję, że będziemy mówić w danym języku.
Różnie to bywa, ale Japończycy mają jeszcze inny problem.
Sekret ukryty jest w piśmie którym się posługują. Znaki pisane których używają to Ideogramy. Ideogramy wywodzą się z piktogramów: najprostsze ideogramy to obrazy istot lub przedmiotów (ideogram oznaczał konkretną rzecz wyobrażoną). Problemem jest w jaki sposób pracuje nasz mózg.
Półkula lewa mózgu jest odpowiedzialna za zdolność mówienia językami. To właśnie ta półkula kontroluje większość procesów związanych z językiem, w tym rozumienie słów, generowanie mowy i składanie zdań. W przypadku większości osób, które posługują się jednym językiem jako głównym, to półkula lewa dominuje w zakresie komunikacji językowej.
Z drugiej strony, myślenie abstrakcyjne, takie jak tworzenie pojęć, generowanie nowych idei i rozwiązywanie problemów z wykorzystaniem intuicji, jest zazwyczaj przypisywane prawej półkuli mózgu. Ta półkula zajmuje się również percepcją przestrzenną, rozpoznawaniem wzorców i rysunkiem.
Warto jednak zaznaczyć, że mózg jest niezwykle skomplikowanym organem, a wiele z tych funkcji wymaga współpracy obu półkul. Tyle nauka.
I tu zaczyna się moja historia. Właściciel klubu w którym występowaliśmy, odwiedził nas w niedzielę. Niedziela to dzień wolny od pracy dla większości Japończyków. Otóż Shyacho, jak tytułuje się zwierzchnika (i nie tylko, jak przeczytałam w pewnych rozmówkach japońskich, kierownika pociągu, to szersze pojęcie ) przybył z gościńcem, przyniósł lody fasolowe i ryżowe słodkie kulki mochi. Tu przestrzegam przed zbyt łapczywym ich połykaniem, bo mają konsystencję plasteliny i łatwo się zadławić, a wiem co mówię. Otóż Shyachio roztoczył przed nami wizję przyszłego biznesu z Polską i powiedział, że zamierza kupować w naszym kraju.
„small round brown and lies in the bathroom”-
małe okrągłe brązowe i leży w łazience ???
pierwszy moment – konsternacja, kolejny – oczy szeroko otwarte ponad miarę, a na końcu salwa śmiechu do łez.
Teraz Shyachio stracił rezon nie mogąc pojąć naszej reakcji.
Subtelne niuanse językowe. Jak wytłumaczyć Japończykowi że łazienka a Łazienki to dwie różne sprawy i że małe, okrągłe, brązowe w łazience, a małe, okrągłe, brązowe w Łazienkach to dwie dramatycznie różne sprawy.
Czy zagadka rozwiązana ? Czy wpadlibyście na to, że odpowiedź brzmi – KASZTANY.
Shyachio nie krył rozczarowania, gdy dowiedział się, że kasztany z Łazienek nie są tak dobre jak te z Placu Pigalle, ponieważ są niejadalne.
A co na to spoglądający z góry monsieur Chopin ?
Uśmiecha się dyskretnie, bo wie, że wkrótce inni Japończycy, nie biznesmeni a pianiści okażą mu swą narodową miłość i zagrają kompozycje, które zna cały świat. To przykład, jak muzyczna wrażliwość i związane z nią silne emocje mogą przekraczać granice kulturowe i językowe.