To był klasyczny japoński podryw.
Młody chirurg wyraźnie zabiegał o moje względy. Umówiliśmy się w kawiarni vis a vis szpitala. Pojawił się w kitlu lekarskim na który narzucił kurtkę. Moją uwagę zwróciły jego gołe stopy w getach (japońskich drewnianych klapkach). To Japonia która zawsze mnie zaskakuje. Mówimy oczywiście o prowincji. Toczyliśmy miłą konwersację. Zapytał – ” Co sprawiłoby ci przyjemność ? może wybierzemy się tutaj – wymienił nazwę – byłam – odpowiedziałam , a może tutaj – byłam”. Czas który spędziłam w Japonii pozwolił mi zobaczyć już wiele interesujących miejsc. Po kolejnych, nie znajdujących mej aprobaty, propozycjach, wreszcie się poddał. Na końcu zrezygnowany zapytał : ” to może zrobię ci gastroskopię ? „Co ? o nie ” – zaprotestowałam wyobrażając sobie taką niekomfortową sytuację . Japończycy mieli wówczas bardzo wysoki procent zachorowań na raka żołądka. Co roku wykonywali obowiązkowe badanie.
Pytaniem o gastroskopię chirurg zasugerował mi, że właściwie, jako córkę lekarzy, interesuje mnie medycyna. Powiedziałam – ” ale chętnie zobaczyłabym operację „. Nie zdziwił się – „to jest możliwe, muszę tylko to zaplanować” – odpowiedział. I tak mój szalony kaprys stał się rzeczywistością. Za kilka dni zaprosił mnie do szpitala i udaliśmy się do sali operacyjnej. Pielęgniarka w białych jedwabnych pończoszkach, co wpadło mi w kobiece oko, pomogła mi założyć lekarski fartuch i weszłyśmy do sali. Operacja już trwała. Wykonywał ją inny, starszy chirurg . Do stołu przysunięto schodki na które miałam wejść, by z góry obserwować przebieg operacji. Za chwilę zaglądałam do otwartego brzucha pacjenta. Przyczyną zabiegu był pęcherzyk żółciowy i znajdujące się w nim kamienie. 40 lat temu laparoskopia jeszcze nie była powszechna. Lata 80 to dopiero jej początki. Nie dotarła jeszcze na japońską prowincję. Operacja odbywała się metodą klasyczną. Nie było krwi. Obserwowałam narządy w brzuchu. Widok jak w atlasie anatomicznym . Zaskoczył mnie porządek i kolory dokładnie tak jak w podręczniku. To było fascynujące. Wycięty pęcherzyk wylądował w „nerce”. Kolejny etap. Operujący wyjął jelita i przesuwał je w rękach kawałek po kawałku. Następnie włożył na miejsce. Rozpoczął się wielki finał. Zaszycie brzucha. Centymetr po centymetrze skóra wracała na miejsce, aż zobaczyłam pępek. W tym momencie adrenalina odpłynęła i zdałam sobie sprawę , że przede mną leży żywy człowiek, nieświadoma niczego osoba, która zawierzyła swoje życie lekarzom, a jakaś cudzoziemka zagląda do jej brzucha. Zrobiło mi się słabo i żeby nie spaść na pacjenta , szybko zeszłam ze schodków. Widząc to pielęgniarka chwyciła mnie pod rękę, wyprowadziła z sali i pomogła usiąść na krześle. Po chwili wróciłam do siebie, ale czułam się zawstydzona. Zaspokoiłam ciekawość, jednak przekroczyłam niewidoczną granicę intymności. Operujący opuścił salę niosąc „nerkę”. Weszliśmy do pokoju lekarskiego gdzie pokazał mi jej zawartość tłumacząc szczegóły swojego działania . Zastanawiam się teraz w jakim mówił języku. To doświadczenie wywołało we mnie przypływ wielkiego szacunku do chirurgów … Chapeau ba. Czapki z głów. Wieczorem lekarze, w ramach rewanżu, przyszli do klubu i wysłuchali naszego muzycznego występu. Dwa różne światy , dwie różne odpowiedzialności, dwa różne narzędzia. Skalpel i fortepian. Uzdrawianie ciała i duszy,
a do klubu młody chirurg przyszedł już w eleganckich butach. Dalszego ciągu nie było , wkrótce wracałam do Polski.
Pozostały wspomnienia.

