Terminem Gyaru określa się japońskie dziewczyny z subkultury młodzieżowej. Ich charakterystyczny styl ubierania się i makijażu, odważny i ekscentryczny, przyciągał uwagę mediów i społeczeństwa. Gyaru często nosiły jaskrawe kolory, sztuczne rzęsy, długie paznokcie i ekstrawaganckie dodatki. Ich styl był inspiracją dla wielu młodych Japonek, które chciały wyrazić swoją indywidualność i bunt przeciwko konwencjom społecznym. Choć gyaru były krytykowane za swoje kontrowersyjne zachowanie i wygląd, to jednak nie zatrzymało zjawiska. Subkultura ewoluowała i nadal ma swoich zwolenników. Historia gyaru w Japonii sięga lat 70. Termin ten został wprowadzony przez amerykańską firmę Lee, która wypuściła damską linię dżinsów „GALS” w 1972 roku. Popularność stylu zaczęła rosnąć dzięki magazynowi Popteen, który uczył japońskie kobiety, jak być atrakcyjnymi. W latach 80. gyaru zaczęły odwiedzać dzielnicę Shibuya, gdzie pozowały fotografom magazynów mody. Publikacje zdjęć i artykułów podążyły w obscenicznym kierunku, co przyczyniło się do negatywnego postrzegania gyaru jako dziewcząt prowadzących rozwiązłe życie seksualne. Termin gal zyskał popularność dzięki japońskim magazynom dla mężczyzn, które relacjonowały nocne życie Tokio i używały go do opisywania młodych gwiazd programów telewizyjnych. Moda gyaru dzieli się na dwie kategorie: Gyaru Shibuya-kei i Gyaru Harajuku-kei, nawiązując do nazw dzielnic Tokyo. Męskim odpowiednikiem stylu gyaru jest gyaruo. Lata 90. to czas, gdy subkultura gyaru osiągnęła swój szczyt i miała duży wpływ na japońską modę. Popularność zdobywała wtedy młoda piosenkarka j-popowa Namie Amuro, która zapoczątkowała wiele elementów przyszłej mody gyaru. Termin ten zaczął się wtedy rozpowszechniać, odnosząc się do młodych dziewczyn, które ceniły zabawę, seks i drogie ubrania. W 1993 roku dziennikarz Kazuma Yamane opisał gyaru jako subkulturę młodych kobiet z obsesją na punkcie materializmu i nocnego życia. Powstały wtedy kogyaru, które stały się jedną z najbardziej popularnych odmian gyaru. Moda ta zaczęła się również szerzyć za oceanem, a wygląd kogyaru stał się popularnym fetyszem erotycznym. W latach 1994-1995 kogyaru stały się znane w Japonii z powodu praktyk "enjo kōsai" (płatnych randek), co spowodowało, że media uczyniły słowo gyaru synonimem prostytucji. Film Baunsu Ko Gaurusu z 1997 roku opisuje kogyaru i gyaru jako młode dziewczyny, które oddają się prostytucji aby zdobyć modne ubrania i drogie rzeczy. Wzrost przypadków enjo kōsai był sprowokowany przez szum medialny, a liczba dziewcząt próbujących się "sprzedać" rosła lawinowo. Randki za pieniądze i kryzys gospodarczy kraju w latach 90, stały się czynnikami definiującymi erę Heisei. Opinie na temat powodów popularności tego zjawiska są różne - niektórzy widzą w tym symbol materializmu i upadku moralności japońskiej młodzieży, inni interpretują to jako możliwość kontrolowania przez kobiety swojej pozycji w społeczeństwie. Socjologowie wskazują jako przyczynę tego zjawiska na dyskryminację kobiet i konsumpcyjne podejście do życia. W latach 90. japońskie magazyny dla mężczyzn zaczęły promować kogyaru jako dzikie i seksowne uczennice. Jednak społeczeństwo uważało je za outsiderki, zwłaszcza te, które praktykowały enjo kōsai. Media stworzyły negatywny wizerunek tych dziewczyn, co prowadziło do braku akceptacji przez społeczeństwo. Współcześnie zdarza się, że starsi mężczyźni pytają gyaru o cenę seksu, choć termin związany jest tylko z modą. W połowie lat 2000 pojawiła się męska wersja mody gyaru, zwana gyaruo, co przyczyniło się do popularyzacji metroseksualności wśród japońskich mężczyzn. Gyaru i yankī / termin odnoszącym się do grup przestępczych w Japonii / miały duży wpływ na młodych ludzi, nawet na muzyków rockowych jak np. Reno z zespołu ViViD, który sam stał się gyaruo, mimo że uprawia muzykę rockową i piłkę nożną. Silna skrajność mody młodzieżowej wywołała wiele dyskusji. Powodem tej zmiany był boom na „populację” gyaru, co sprawiło, że coraz trudniej było im się wyróżnić. Manga i anime miały też duży wpływ na subkulturę gyaru.
Moda gyaru stopniowo rozgałęziała się na różne style. Ewoluowały tak,
że tylko ich zwolennicy potrafią je bezbłędnie rozpoznawać.
Wiele gyaru zmieniło swój wizerunek z seksownych dziewczyn
na „ takie o szokującym wyglądzie ”,
to odmieniło wcześniejsze ich postrzeganie .
Nie sposób wymienić wszystkie style gyaru, bowiem liczone są w dziesiątkach. Wymienię jedynie kilka : コギャル Kogyaru lub 孫ギャル Mago Gyaru – japońskie licealistki noszące stroje wzorowane na szkolnych mundurkach, skracają spódnice, noszą luźne białe skarpetki i płaskie czarne pantofle. Zwrot Mago dosłownie tłumaczy się jako „wnuczka gyaru” lub „gimnazjalny gyaru” 黒ギャル Kuro Gyaru – / kuro- czarny / polega na odrzuceniu japońskich standardów piękna na rzecz czarnoskórej osoby. Styl ten jest krytykowany za naśladowanie kultury R&B i czarnoskórych osób, obejmuje ciemniejsze opalenizny i afrykańskie fryzury, styl podobny do głównego nurtu mody gyaru, duży nacisk na ciemną skórę, farbowane włosy, natapirowane fryzury, puszyste ocieplacze na nogi, wzory lamparcie. Manba to styl mody gyaru, który wyewoluował z ganguro / Ganguro girls maskują wszystkie typowe cechy Azjatek/ i yamanba /podkreślają białym, opalizującym cieniem bardziej górną niż dolną powiekę/. Charakteryzuje się jasnymi kolorami włosów, mocnym makijażem i pastelowymi ubraniami. Rasuta Gyaru - styl gyaru inspirowany kulturą Rastafari, często uważany za kulturowe zawłaszczenie. サイケギャル Saike Gyaru - styl inspirowany modą bohemy i hipisowską lat 60., bez politycznych implikacji ruchu hipisowskiego. キグルミン Kigurumin - styl gyaru, popularny w 2004 roku, polegający na noszeniu strojów kigurumi lub przebieraniu się za maskotki. "Gyaru Mama" to młode matki kontynuujące styl gyaru nawet po urodzeniu dzieci. Ubierają swoje dzieci w podobny sposób, co oznacza, że chłopcy wyglądają jak gyaruo, a dziewczynki jak gyaru. Matki reprezentują inny sposób bycia rodzicem niż większość społeczeństwa w Japonii, co ma być mniej stresujące dla ich dzieci. Samotne matki tego stylu określają w ten sposób swoją przynależność do tej subkultury. Onee Gyaru to starsza siostra gyaru, które dostosowują swój styl do swojego wieku, zachowując elementy charakterystyczne dla gyaru, takie jak blond włosy, klasyczny makijaż i subtelny manicure art deco. Ten styl jest popularny wśród dojrzałych kobiet i często podąża za sezonowymi trendami. Jest noszony również przez zamożne matki. ビビンバ Bibinba to styl z dużą ilością złota i biżuterii, podobny do b-gyaru "Gyaru Serebū" to jeden z najdroższych stylów do utrzymania, celujący w koncepcję bycia celebrytą w stylu gyaru. Styl ów inspirowany był luksusową odzieżą zachodnich marek takich jak Juicy Couture, Chanel czy Gucci. Inspiracje czerpano zarówno z japońskich celebrytek gyaru, jak i zachodnich gwiazd, takich jak Paris Hilton czy Beyoncé. Ubrania noszone w tym stylu miały odzwierciedlać estetykę lat 90. i 2000. oraz epoki Heisei. シックギャル Goshikku Gyaru – styl gotycki składający się z odcieni czerni i szarości, zawierający ćwieki, skórę, kabaretki i inne motywy gotyckie. Ciemny makijaż i naturalne odcienie włosów są charakterystyczne. Hime Gyaru, znane również jako Hime Kei, to jeden z najdroższych stylów ubioru, opierający się na stylu rokoko i kojarzony z księżniczkami. Gyaru noszące ten styl preferują sukienki w kolorze różowym, pastelowe kolory, koronki, kokardki, wzory różane, rozety, perły i motywy koron. W Polsce popularna hime gyaru modelka Kanae Watanabe pojawiła się w programie "Kobieta na krańcu świata". Wrócę jeszcze do pierwotnego obrazu gyaru postrzeganego przez media japońskie jako dziewczęta prowadzące rozwiązłe życie seksualne. Ocena ta choć straciła na swej aktualności, utrwaliła się głęboko w męskich japońskich umysłach. Dziewczynki w mundurkach "lolitki" kojarzone są z obsceną i lubieżnością. Wtórują temu zjawisku wyzwolone rysunki w mangach. Możesz zobaczyć je także w reklamach balansujących na granicy dobrego smaku. Motyw "mundurka" pojawia się w filmie "Kill Bill". To krwawa historia. Socjologowie upatrują przyczyny zjawiska w dyskryminacji i słabszej pozycji kobiet w japońskim społeczeństwie. Moje spostrzeżenia to potwierdzają.